دانشگاه بی بی شهر بانو

امروز، دیدار اهالی هنر با :وزیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی، برگزار گردید. اهالی فرهنگ با خوف و رجا، دراین همایش شرکت کردند. از انجا که دولت تدبیر و امید بود، همه امیدوار بودند که: اوضاع بهتر می شود.گلایه تنی چند از: اصحاب هنر و فرهنگ هم ، شنیده شد و باقی برای: جلسات دیگر گذاشته شد. اما در این میان اقتصاد هنر که: اشاره زیادی به ان شد، بدون برنامه رها شد. در ابتدا رئیس خانه موسیقی گفت: برای سالیانه 700الی هزار نفر فارغ التحصیل: رشته موسیقی، بازار کار وجود ندارد.بعد معاون اول رئیس جمهور گفت که: فرهنگ و توسعه را در نظر دارد. یعنی اینکه بازار کار، برای اهالی فرهنگ بیشتر شود.وزیر فرهنگ وارشاد اسلامی هم از: فراهم شدن امکان بیشتر برای: خرید و فروش آثار هنری گفت. حال میتوان از تطبیق همه این نظریات، اینگونه استنباط کرد که: تا کنون  فرهنگ، مادر تمام علوم بوده است،برای آنان مادری کرده،ئلی  امروز نوبت آن است که: علوم دیگر به: مادر خود کمک کنند تا: غصه خرجی روزانه نداشته باشد!ُ این کمک علم و صنعت به: هنر است تا پایدار و قوی بماند. مثلا تا حالا موسیقی، به صنعت کمک می کرد: ساخت ابزار موسیقی و فروش آن، اهالی موسیقی را فقیر، و صنعتگران را غنی می کرد.به عبارت علمی: جریان وجوه نقد را از: سوی هنرمندان به سوی: صنعتگران سوق می داده است! جیب هنرمندان را خالی، و جیب سازندگان الات موسیقی را، پر می کرده است. الان زمان آن است که: عکس قضیه نیز اتفاق بیافتد تا: اعتدال برقرار گردد! یعنی :کارخانه داران و صنعتگران، قول بدهند که یک هنرمند را، برای اوقات فراغت کارگران و: کار کنان خود استخدام کنند.به ازای هر بیست کار گر و کارمند،استخدام یک هنرمند الزامی باشد. هنرمند میتواند اعم از موسیقی دان ،نقاش و بازیگر باشد. یعنی هر مجموعه انسانی، اداره یا یک سازمان ، علاوه بر تغذیه مادی، نیاز به تغذیه روحی هم دارد. و خلا این موضوع، در ازبین رفتن وجدان کاری، بخوبی دیده می شود . کارگر یا کارمند باید: به نقش تولیدی خود به عنوان: یک حماسه نگاه کند. و آن را همچون جهاد در راه خدا بداند(الکاد علی عیاله کالمجاهد فی سبیل الله ):و این کار میسر نیست مگر: با هنر هنرمندان. همانطور که مارش نظامی، روحیه جنگی را در سربازان را، افزایش میدهد، موسیقی کار نیز می تواند: گرایش به تولید را نهادینه کند. و از کار گریزی جلوگیری کند . سال جاری، سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی است. به عقیده تمام صاحب نظران، حماسه سیاسی در 24 خرداد اتفاق افتاد. و باید منتظر حماسه اقتصادی بود. باز به عقیده همه صاحب نظران،حماسه سیاسی وظیفه مردم بود که: آن را بخوبی انجام دادند. و حماسه اقتصادی وظیفه دولت است. و5 ماه از سال هم گذشته. لذا فقط از این منظر، حماسه اقتصادی قابل طرح است که: از دیگاه نظری و عقلی هم به این: حماسه پرداخته شود. اگر بتوان کاری کرد که: بر سر میز نهار کارگران، حماسه کارگران سخت کوش، به صورت داستان: نقالی و یا به صورت ترانه: سروده ویا به صورت فیلم ، تئاتر و نقاشی: نمایش داده شود. بهره وری و بازدهی کارگران، دوچندان. و علاقه سرمایه گذاران نیز، بیشتر می شود. زیرا وقتی مثلا حماسه کور اوغلی یا سارای را، برای مردم در قدیم می خواندند، آن ها دائم در عملکردهای خودشان، به این داستان رجوع می کردند. لذا به نظر میرسد: تنها راه حماسه اقتصادی، در این شرایط سخت تحریم جهانی، افزایش روحیه تولیدی: سرمایه گذاران و کارگران، از طریق اجرای برنامه های هنری است. تا آنان را با فرهنگ: سخت کوشی و روحیه کم مصرفی، بار آورند تا ملت از این گردنه سخت: اقتصادی تاریخی به راحتی عبور نماید. این راه رونق فرهنگ واقتصاد باهم می باشد.