ناصر خسرو یا جام جم؟

این روز ها باید گفت: آدرس دارو ها را نباید در: خیابان ناصرخسرو یا: داروخانه هلال احمر گرفت! بلکه به همت یکی دو: خبرنگار بیکار! صبح تا شب، می توانید از صدا و سیما، آن ها را بشنوید! اصلا یک سوال اساسی : آیا لازم است برای: بیماری خاص، اینهمه وقت و انرژی و بودجه گذاشت؟ مال یتیم و صغیر ، فقیر و کارتن خواب را، به آن ها داد؟ کسی که بیماری خونی دارد و: هر روز باید چند کیسه خون مصرف کند، حکمش چیست؟ البته جان برای همه عزیز است. و خود کشی هم در اسلام حرام است. ولی همه نباید فقط:یک طرف قضیه را ببینند. خداوند دردی داده، راه آن را هم گفته! و آن تحمل است. اگر قرار بود آن درد نباشد، چرا اصلا داده شده است؟ نباید چنین تصور کرد که :غیرت و حمیت ما، برای حفظ جان یک مریض، آن قدر زیاد شود که: جان هزاران نفر دیگر را، به خطر بیاندازد. وقتی نگهداری یک مریض دارای: هزینه ای بیش از: هزینه یک بیمارستان است، اولویت در کدام است؟ آیا بیمارستان تعطیل شود یا: رسیدگی به آن مریض، متوقف شود؟ بودجه ای که: برای بیماری خاص صرف می شود، میتواند هزاران کودک: کارتن خواب و زباله خور را، نجات دهد. حالا چون آن یک مریض، دستش به صدا و سیما می رسد، باید حق اینهمه کودک را بخورد؟ دولت اینهمه بودجه برای: آن بیماری ها می گذارد، بعد صدا و سیما و مطبوعات، با مسخره می گویند: این بودجه شاید بتواند: بخشی از هزینه ها را تامین کند! حتی در بحث بیمه ای، آیا شایسته است که: چند بیمار خاص، فرانشیز همه بیماران را، مصرف کنند؟ و سازمان تامین احتماعی را، تا مرز ورشکستگی ببرند؟ فقط یک نسخه از این دارو ها که: از سیما پخش شد، پنجاه و چهار میلیون ریال پرداختی: عهده سازمان تامین احتماعی را، نشان میداد. آیا انصاف است: یک ریال یک ریال، از بیمه شدگان بگیرند و: میلیون میلیون به :هر نسخه آنها فرانشیز بدهند؟ به نظر میرسد یک نوع: جوسازی و جوگرفتگی، بر این موضوع سایه افکنده و: حقیقت فدای مصلحت شده است. ما در ادبیات دینی خود: صبر ایوب را  برای چه داریم؟ آیا بجز تحمل بیماری خاص بوده؟ همانطور که حضرت یوسف، در برابر اعطای نامشروع، مقاومت کرد، حضرت ایوب هم در مقابل: شماتت مردم نسبت به بیماری اش، مقاومت نمود. میگویند تمام بدن او را، کرم گرفته بود! بدنش عفونت گرفته بود بطوریکه: هیچ کس نزدیک او نمی شد. با این حال وقتی: یکی از کرم های بدنش، به زمین افتاد، با دست خود آن را، برجای بدنش گذاشت و گفت: خدا روزی تورا، در بدن من گذاشته است.