در مجلس شورای اسلامی ایران، کلیات طرح: تسری قانون فوق‌العاده خاص: کارمندان سازمان پزشکی قانونی، رأی نیاورد.  علت آن هم این بود که: ممکن است تمام ارگان ها و سازمان ها، چنین خواسته ای داشته باشند. علاوه بر آنکه طبق گفته: یکی از مخالفان طرح، محل در آمدی این طرح، فروش دارایی های مازاد است. که گفتند: مگر سازمان بهزیستی، چه مقدار دارایی مازاد دارد و: آیا برای یکسال است یا همیشه ! موضوع قانون هم این است که: چون کارمندان سازمان پزشکی قانونی، با جسد سرو کار دارند،سختی کار به آنها تعلق می گیرد و: باید حقوق فوق العاده خاصی بگیرند، که بیشتر از دیگران است. حال این سوال پیش می آید : همه میدانند که :کارگران سختی کار دارند، خبرنگاران هم دارند، پزشکان قانونی دارند! همه سازمان ها و ادارات دارند. پس چه کسی بیکار است؟ و یا کار او سخت نیست؟ شاید به نظر برسد دلالی که: با یک گوشی تلفن میتواند: میلیارد ها ریال یا دلار را جابجا کند، فقط سختی کار ندارد ! اما اگر به سندیکای آن ها هم، مراجعه شود، ادعای سختی کار خواهند داشت! چرا که ممکن است با : یک خبر بد راهی بیمارستان شوند و: یا سکته کنند و بمیرند! و این نشان میدهد: مرگ براثر اخبار بد، برای دلال ها، بالاترین آمار را دارد! زیرا مثلا نرخ سکه پایین می آید، یک عده سکته می کنند! حتی اگر نرخ آن بالا هم رود، یک عده دیگر، از خوشحالی سکته کنند! به نظر می رسد حتی: بیکاران هم سختی کار دارند، زیرا از همه بیشتر دچار استرس و سکته، یا بیماری و مرگ می شوند. علت آن هم معلوم است.

اگر شاغلان، سختی کار دارند لا اقل، در مقابل همسر و فرزندان، دوستان و آشنایان خود، آبرو دارند ولی: یک فرد بیکار بیشتر از همه، در درون خانه با: خلا آرامش روبرو است. کمترین حقوق برای: کارکنان دولت بازهم، نامش حقوق است و: در مقابل غیر کارکنان دولت، و خیل بیکاران، درست نیست که هر روز، شاهد افزایش آن باشند! چون از نظر اسلامی هم، درست نیست که یک عده شاغل باشند و: هر روز تقاضای در آمد بیشتری بکنند و:بقیه از آن محروم باشند. همه میدانند که کارکنان دولت، در واقع باند دولت هستند! بهر حال نیروی حزبی یا تشکیلاتی دولت هستند. و رسیدگی دولت به آنان، به جدا شدن آن ها از مردم، می انجامد. در اسلام، جابر، به کسی گفته می شود که: منافع باند و تشکیلات خود را، بر مردم ترجیح دهد . رئیس مجلس، پرداخت یارانه نقدی را به مردم، یک امر پوپولیستی میداند! ولی تصویب حقوق های کلان، برای خود و همپیاله هایش را، عاقلانه می خواند. از موقعیکه ایشان در مجلس آمده، هزینه های بالاسری دهها برابر افزایش یافته! آیا پرداخت 450000هزار به مردم، پوپولیستی است ولی 45میلیارد به یک نفر، پوپولیستی نیست؟ اینهمه آمار سازمان بهزیستی میدهد. یا کمیته امداد از فقرا می گوید، آیا برای اینها، حدقل دریافتی هم جرم است؟ ولی برای شکم سیران مجلسی که:هرکدام میلیاردها ریال فقط: هزینه انتخاب آن ها شده جرم نیست؟ راست است که می گویند: از نخورده بگیر بده به خورده! سیاست رئیس مجلس، این است که می گوید:به  یک درویش  چه، یک قرص نان بدهی یا، یک قرص نان از او بگیری، فرقی نمی کند!ُلذا بهتر است از او بگیرند و: برای خودشان پس انداز کنند تا: مبادا گرسنه شوند!