بنیاد ترویج خط کوفی

طراحی مکانیزم

جلوگیری از تبدیل صادرات به واردات.

رئیس جمهور ایران خواستار :جهش در صادرات و افزایش: گرایش به تولیدات صادرات محور شد. البته این حرف تازه ای نیست، ولی زیبایی آن تازه است. سال ها است که دولت ها، سعی در کاهش وابستگی بودجه به نفت داشته اند، اگر بیاد داشته باشیم اولین بار، این موضوع در سال های 1330 توسط: دکتر فاطمی مطرح و توسط: دکتر مصدق تقویت شد که: اقتصاد ما باید اقتصاد منهای نفت باشد. و اکنون 64 سال هست که دولت ها اعلام می کنند: به سوی اقتصاد منهای نفت در: حال برنامه ریزی هستند.

    حالا چرا اینهمه طول کشیده و: شاید بیشتر از این هم طول بکشد، و شاید اصلا چنین چیزی انجام نشود! و در حد همان شعار های انتخاباتی باقی بماند، دلایل ساده و روشنی دارد. باید این دلایل را دسته بندی و: راه کار های مقابله با آن را ایجاد کرد، تااین خواسته یا این رویا، تحقق پیدا کند.

اولین دلیل آن دلیل فرهنگی است! آمریکایی ها و انگلیسی ها، به ما یاد دادند که اگر ما نفت داریم، حق ما است که مانند اعراب، هیچ کاری نکنیم تا آمریکایی ها و انگلیسی ها بیایند و: کار های ما را انجام دهند، و ما دست به کمر و آن ها دسته به سینه باشند! ما دستور بدهیم و آن ها اجرا کنند!و دستمزد آن ها را هم ، پول نفت یا خود نفت بدهیم.

این بحث فرهنگی در واقع یک پارادایم، یا کمپلکس دوگانه است. از یکطرف ما را ارباب خود میدانند، و خود را نوکر، و می گویند که: ما  استراحت کنیم و دستور بدهیم، و آن ها کار کنند و نفت بخورند! ولی از طرف دیگر هیچ چیز به ما یاد نمی دهند، تا هرجا خواستند ما را رها کنند، یا قیمت ها را بالا ببرند. و این تف سربالا است، یعنی که این چطور آقایی کردن، و دستور دادن است که: والف آن، در دست نوکران است! یعنی نوکر به ما می گوید: که چه بخواهیم و چقدر به او نفت بدهیم! وما اختیاری از خود نداریم، لذا باید این مشکل حل شود و: مردم بدانند که: گربه برای رضای خدا موش نمی گیرد!

بحث دوم حساب های مخفی یا: پول های خوابیده در بانک های سوئیس است. تا وقتی که واردات دارای درصد های بالا، و اعلام نشده و واریزی های محرمانه است، وضع واردات و تولید داخلی تغییری نخواهد کرد. معاون اول رئیس جمهور، بخوبی می داند که چه کسانی این کار ها را انجام می دهند، ولی هرگز در این مفسده بزرگ، افشاگری نشده است.

    راه حل قضیه این است که اولا، افرادی که در این مسیر قدم بر می دارند، شناسایی و بدون اغماض معرفی گردند. و دو برابر وجوهات دریافتی جریمه شوند. وزارت اطلاعات لیست تمام حساب های: خارج از کشور افراد را داشته باشد، مخصوصا کسانی که برای: ارگان های دولتی خرید می نمایند. آن هم بسیار ساده است. تدارکات چی ها یا وارد کنندگان،  معمولا افرادی هستند که یک شبه، زیر و رو شده اند!

     فقط  پولشویی آنان می تواند: اینقدر آن ها را متحول کند. اگر واقعا می خواهند واردات قطع شود، باید مسیر دریافت و پرداخت این افراد را دنبال کنند. این افراد مانند ماهی لغزنده هستند! ولی ماهیگیرانی هستند که صدتا صدتا، ماهی را در تور می اندازند. لذا باید برای آن ها تور پهن کرد، و در جاهایی که تجمع می کنند رفت، و دور بر آن ها را با تور محاصره کرد، تا به راحتی در دام بیافتند.

آن ها از شرکت های صوری، فامیل های ساختگی! و نام های مستعار استفاده می کنند . که رفت و آمد این شرکت ها، قابل ردیابی است. مثلا یکی از شگرد های آنان، ارزان خری یا آشغال خری ، یعنی دامپینگ است. و این خود گزگ به دست ماموران می دهد، تا آن ها را شناسایی کنند.  داروهای تاریخ مصرف گذشته ، خونها آلوده ، کفش ها و لباس های دست دوم یا اهدایی به خیریه  ، تولیدات از رده خارج و رد شده در بازرسی ها، همه این ها راه حل شناسایی این افراد است .