دانشگاه بی بی شهر بانو

اداره حداقل 36 میلیون جمعیت، در یک محدوده زمانی  و مکانی، از عهده هیچ مدیریت علمی بر نمی آید. زیرا علم مدیریت فقط برای اداره بنگاه های اقتصادی و بازرگانی ، صنعتی یا تولیدی با حداکثر جمعیت دو یا سه رقمی طراحی شده، و مدیریت سنگین یا فوق سنگین را نپذیرفته، و اصلا برایش قابل درک نیست! برخی آن را یک مدیریت کاریزماتیک، برخی نیز آن را هنر و فن تعبیر کرده اند، و برخی نیز مدیریت جهانی را فقط: به انتهای تاریخ حواله کرده اند که، کسی تا آن موقع زنده نماند تا ببیند: این ها راست می گویند یا خیر!

در عمل نیز مدیریت های کلان، به عهده تصادف گذاشته می شود. و البته برخی ها بازخورد سیستمی گفته اند، برخی ها هم قضا و قدر و خیلی فناتیک تر ها، معتقدند که اصلا نباید راجع به آن فکر کرد، و خودش می آید و درست می شود! مثلا در مدیریت دو میلیونی حجاج می بینیم که: سیاستمداران سعودی آن را به: قضا و قدر تعبیر می کنند و ایران را، به تسلیم در برابر قضای الهی توصیه می نمایند.

یا در را هپیمایی های میلیونی در غرب، تئوری مدیران بر مدیریت جنایی و: نفی و یا حذف این نوع مدیریت ها است. و لذا می بینیم تا اعلام راهپیمایی یا تظاهرات می شود، میلیون ها پلیس را روانه خیابان می کنند که: ماموریت آن ها فقط پراکنده کردن افراد است، و آن ها هم به زور اسلحه مشقی و واقعی، مردم را می ترسانند تا خیابان ها را ترک کنند. و اگر ترک نکردند، تنها راه باقی مانده کشتن یا زندانی کردن آن ها، مانند جنایتکاران است.

در واقع مدیریت علمی در برابر مدیریت: سنگین و فوق سنگین یا دچار شگفتی می شود، و یا از آن می ترسد. و راهپیمایی اربعین هردو جنبه را داشت : دوستان و هواداران این همایش عظیم، شگفت انگیزی خود را ابراز داشتند. دشمنان نیز از ترس خود، حتی منکر آن شدند! و از نقل و انتقال عکس یا خبر ان جلوگیری کردند، با اینکه راجع به نحوه: غذا دادن به سگ ها و خوک ها، ساعت ها فیلم های اموزشی و غیره پخش می کنند!

مدیریت جمعیت 36میلیونی در کمال ارامش، نشان از ظرفیت بالای این نوع مدیریت، برای اداره دنیا دارد. و ثابت می کند در این نوع مدیریت، هیچ کس از قلم نمی افتد. همانطور که در جمعیت 36میلیونی، که حتی از جمعیت 90درصد کشورهای دنیا، بیشتر است یک نفر گرسنه یا بی مکان نبود. مواد خوراکی از آنچنان فراوانی کمی و کیفی بر خوردار بود که، زائران در انتخاب آن دچار تردید می شدند. در حالیکه همین یک مشکل را هیچ سازمان رسمی، و مدیریت کلان جهانی نمی تواند تضمین کند.

   البته نقش دولت های ایران و عراق، در اداره آن قابل تامل است، ولی بودجه ای که صرف این پذیرایی شد، دهها برابر بودجه جاری و عمرانی این دو کشور است. چه رسد به هزینه های حمل و نقل، که معمولا تمام هزینه های آن چند برابر: روز های معمولی شده بود. مثلا کرایه اتوبوس تهران تا مهران 32است، ولی در این روزها 100معمولی ترین آن ها بود. و دولت ها اگر ادعای مدیریت این تشکل را دارند، حداقل در این یک مورد به زائران، بیش از سه برابر اجحاف کرده اند، که نتوانستند کنترلی حتی بر قیمت ها داشته باشند.

در واقع مدیریت رسمی و دولتی، از اداره آن کنار گذاشته شد. زیرا آن ها طرفدار جمعیتی کم و آرام، و در حد ظرفیت حمل و نقل خودشان می باشند. اما تنها کسی که از این جمعیت نمی ترسد، و از زیاد شدن آن ها خوشحال تر هم می شود، امام حسین ع و ائمه معصومین هستند. شاید در ظاهر چاقوی جراحی: دانشمندان غلوم مدیریت، قدرت و توانایی دیدن این مدیریت را نداشته باشند، ولی واقعیتی است که وجود دارد:

 http://www.chamran.org/old/Books/ensanvakhoda4.htm

در این جمعیت 36میلیونی، یک فقره دزدی یا خیانت و جنایت انجام نشد، با اینکه بالاترین سرعت ها را، در حمل و نقل داشتند یک فقره تصادف دیده نشد. همه با هم درکنار یکدیگر، به امید توجه خاص امام حسین ع، نظم و انضباط را رعایت می کردند، و هرجا مشکلی پیش می آمد، با یک صلوات ختم به خیر می شد! و همه مردم با تمام اختلاف زبانی که داشتند، این مفاهیم را درک می کردند.