بنیاد ترویج خط کوفی

پیادره روی اربعین حسین ع، تنها یک ماراتن مقاومتی،  یا المپیک همگانی  در تمام رشته های بین المللی نیست، بلکه یک آرمانشهر عملی و واقعی است که: تمام جهانیان می توانند در آن سهیم باشند. از روزی که ماه صفر تمام می شود، برنامه ریزی برای اربعین سال آینده آغاز می شود. ابتدا مرحله خود انتقادی یا بررسی نقاط ضعف و قوت آن است، که هیات ها و نظام های مردمی، در حین جمع آوری وسایل و تجهیزات خود، در مورد آن بحث و تبادل نظر می کنند، سپس به جمع آوری پیامد های آن می پردازند و: بعد از آن تحلیل داده ها آغاز می شود.

سال که به نیمه رسید، کم کم بازسازی و نمونه سازی کارگاه ها و تجهیزات آن، برای سفارش و تولید کمبود و کاستی ها آغاز می شود. و کار گاه های مختلف در سراسر جهان، مشغول تولید می شوند: ساده ترین آن تولید پارچه سیاه برای عزاداری، و پارچه های سبز و قرمز برای نماد سازی حوادث: اتفاق افتاده در روز دهم سال 61هجری است، روزی که به اندازه تمام تاریخ بزرگ است، و تا انتهای تاریخ قد کشیده و ادامه دارد.

 تهیه لیستی از آمال و ارزو ها، امیدهای دست یافتنی به نام حاجت و :شروع به ادای نذورات برای تولید: گندم و محصولات دامی و کشاورزی برای تغذیه و: البسه زائران اربعین مرحله بعدی است. کودکان با آرزوهای قشنگ شان، و جوانان با تخیلات وسیعشان، و بزرگسالان کمی جدی تر نیت های خود را لیست می کنند، و خواسته های خود را مرور می نمایند و بعد: آماده می شوند تا آن ها براورده کنند! اما اربعین می گوید: برای رسیدن به ارزوی خود، باید آرزوی دیگران را براورده کنی! تا آن ها هم آرزوی ترا براورده کنند.

روز اربعین نرسیده یعنی 52روز مانده به اربعین، شب اول محرم همه کارگاهها تجهیز می شود، و مردم همه چیز هایی را که فراهم کرده اند برپا می کنند، و کمبود مواد و لوازم خود را هم از: چین و امریکا و روسیه و تایوان ، کره جنوبی وژاپن می خرند! دسته های عزاداری منسجم می شوند، و تا روز عاشورا شکل کامل خود را پیدا می کنند. اما این تمام قضایا نیست: اربعین در راه است و: آرمانشهر اربعین تشکیل می شود!

در آرمانشهر اربعین همه دعوت هستند، و هرکس کاری دارد که کمترین آن پیاده روی است. دوختن لباس، پختن غذا شستن ظروف پذیرایی از زائران و.. همه کار ها تقسیم می شود، کسی دستمزد نمی خواهد! هرچند که اگر هم بخواهد، چند برابر روز های معمولی به او پرداخت می شود. می بینیم تمام مایحتاج مردمی، از حمل و نقل و غذا در آرمانشهر اربعین یا رایگان است، و یا تا سه برابر قیمت دریافتی دارد. درواقع هم گردش مالی است و هم گردش کالی به کالی. آنهاییکه دارند سه برابر می پردازند، تا آن هایی که ندارند دو برابر بخورند. هر فرد هم می تواند اینطور باشد: کرایه ماشین  وهتل و..ها را سه برابر می پردازد، ولی از غذای نذری هم استفاده می کند. و این امر بالانس پولی یا تراز مالی کلانشهر را تنظیم می کند.

اما دشمنان هم بیکار نمی نشینند! آرمان آنها به هم خوردن این پیاده روی و: ترسیدن مردم از رفتن به این دموستراسیون بزرگ است. آن ها هم تمام ظرفیت های خود را به کار می گیرند، در واقع جهان بر دو قسمت می شوند : کسانی که آگاهانه آرمانشهر اربعین را انتخاب نکنند، باید بطور نا آگاه در آرمان دشمنان جای بگیرند. و اگر با اراده واختیار خود به زمین بازی امام حسین ع نیامدند، باید به زور در زمین دشمنان بازی کنند.

لذا پس لرزه های اربعین را، میتوان اینطور تعریف کرد: کشتار مردم شیعه، برای دعوت از آنان برای بازی در زمین دشمن! زیرا دشمن فهمیده که: زائران اربعین را نمی تواند بترساند. آن ها راه خود را می روند و: به هیچ چیز جز امام حسین ع فکر نمی کنند، و حتی اگر زخمی بشوند آن را کمتر از: زخم های امام حسین ع می دانند، واگر شهید هم بشوند همه می گویند: خون او در راه امام حسین ع بر زمین ریخت. پس به سراغ جامانده یا غافلان می روند.

دشمن با خود می اندیشد: اگر جامعه نا آگاه و بیطرف را بترساند، لا اقل بر جمعیت هواداران حسینی ع اضافه نمی شود، و این یک پیروزی است! و این حماقت او را وادار می کند تا: به سرزمین های دورتر برود که: حصاری بر دور آن ها بکشد!  اما زمانی که دیگر احمق یا نا آگاهی یافت نشود، آن زمان وقت تنها آرمانشهر جهانی، یعنی حکومت جهانی نوه امام حسین ع بر جهان است.