در قرون گذشته که: عکس العملی نسبت به قرون وسطی بود، و ان را قرون معاصر یا قرون جدید نامگذاری کرده بودند، وطن و ملیت نیز تعریف مادی و: محدود کننده به خود گرفته بود. انسان ها علیرغم شعار های اومانیستی، در زندان های تعریف شده بازداشت شده بودند. مردم غزه با وجود جمعیت زیاد، در یک سرزمین کوچک محاصره و محبوس شده بودند. و یهویان جهان را در سرزمینی کمی بزرگتر، به اسارت گرفته و از انان بیگاری در جهت: ایجاد ارض موعود می گرفتند، و نام آن را رژیم اسرائیل گذاشته بودند. مردم امریکا نیز که از سوی طبیعت مورد قهر بودند، و دسترسی به انسوی آب ها برایشان یک ارزو بود، در زندان کمی بزرگتر اسیر بودند!

  همه مردم دنیا در زندان های خودشان بودند، و از ارتش و نیروهای پلیس برای جلوگیری از: فرار انها استفاده می شد. در شوروی سابق علنا گفته می شد که: دیوار اهنین وجود دارد و: این دیوار آهنین چیزی نبود جز ارتش سرخ، و یا در ایتالیا بریگارد سرخ، و چین و تایوان و غیره. همه در اسارات انسان ها و: محدود کردن آنها نقش داشتند. سازمان ملل هم نه تنها با این زندان ساختن ها، مخالف نبود بلکه هر روز با تصویب یک کشور جدید، این زندان ها را کوچکتر و تنگ تر می کرد. بطوریکه 60کشور اولیه سازمان ملل، به بیش از 200کشور در این دوران رسید.

  در ایران این زندانی بودن، وحشتناکتر بود: مرم کردستان ایران، بستگانی در انسوی مرز با کردستان عراق داشتند، ولی اجازه عبور از مرز و دیدار با آنها را نداشتند، و یا در خوزستان مردم اهواز  با مردم بصره و: دیکر شهرها مراودات تاریخی داشتند، ولی در آن موقع می بایست به استقبال گلوله می رفتند، تا به استقبال بستگان خود!

    در آذربایجان، انسوی ارس  با: این سوی ارس چنان امیخته بود که، هر شهری یک هم نام خود را در دو سو داشت! اما هرکس می خواست از رود ارس عبور کند، مانند صمد بهرنگی ها در ان غرق می شد، و اگر نجات پیدا می کرد، تیر غیب به سراغش می امد. تعدادی حتی معتقد بودند که ارس، به معنی آراسو می باشد: یعنی رودخانه ای که باعث جدایی شده است. در سیستان و بلوچستان و در هرات و ترکمنستان، همه تفنگ های جدایی کننده از: نزدیک شدن خویشاوندان به هم جلوگیری می کرد.

 این گلوله های زندانبانان فقط فیزیکی نبود، بلکه  تبدیل به مکتب شده بود و: برای هر قبیله یک ایسم ساخته بودند! پان ترکیسم و پان عربیسم و پان امریکن و.. همه ساخته پرداخته ذهن های مشوشی بود که: وحدت جهانی را نمی خواستند، و برای خویشاوندی بشر، ارزشی قائل نبودند. اما انقلاب اسلامی خط بطلان بر تمام این ایسم ها گذاشت، و براساس آموزه های قران فرمود که: همه انسان ها باهم برادرند.

  براساس آیات قرآنی، اختلاف در لهجه و گفتار و رنگ پوست و امثال آن، فقط برای باز شناسی همدیگر است، تا حقی پایمال نشود و مشابهت، انقدر نباشد که به این بهانه، مطالبات یک فرد به دیگری پرداخت شود، و انسان ها مورد ظلم واقع شوند، هرکس می باید مجازات خود را داشته باشد. و لذا پس از پیروزی انقلاب اسلامی، همه قومیت ها یکی شدند و دشمنی ها را کنار گذاشتند، هرچند که برای این کار در ابتدا، بهای سنگینی پرداخت نمودند، و ضد انقلاب از ان استفاده ها برد.  وارثان سیاه قرن نوزده و بیستم مانند آل سعود، می خواستند در قرن 21 هم راه خود را ادامه دهند، لذا جنگ های فراوانی بر امت اسلامی تحمیل کردند. اما امروزه جنگ جهانی، فقط در سوریه خلاصه شده و: انهم در حال پایان یافتن است. و می بینیم که کرد و سنی و شیعه و: علوی در کنار یکدیگر با آل سعود و: مزدورانش مبارزه می کنند.

  با هر پیروزی ارتش سوریه بر علیه داعش، یک رج از بافته های تئوری جدید قرن بیست و یکم، بنام "انسان سرزمینی" بیشتر بافته و تکمیل می شود. و این جنگ فرسایشی باعث ازبین رفتن: انرژی ال سعود وجنایتکاران دیگر می شود. مردم امریکا واروپا و آسیا و افریقا، همگی فرصت خواهند یافت تا: نفس تازه کنند و دیوارهای فرضی: زندان خود را بشکنند و به: دنیای یکدیگر سلام کنند.