زمین شناسان با استفاده از شیارهای موجود در کنار رودخانه ها یا گسل ها، عمر ان ها را میلیارد ها سال پیش بینی می کنند، و مثلا عصر یخبندان را به میلیون ها سال پیش نسبت می دهند. در حالیکه اینطور نیست. همه این آبرفت ها و چینه سازی ها، در یک روز اتفاق افتاده است. زیرا انان آبرفت را با امروز رودخانه ها مقایسه می کنند. مثلا در چینه شناسی گفته می شود: سال ها طول می کشد تا: یک سانتیمتر رودخانه ها عمیق تر شود، پس برای ایجاد دره های عمیق و رودخانه های بزرگ، میلیون ها سال زمان لازم است. در حالیکه به قدرت خداوند ممکن است در: یک روز و یا یک ساعت چنین اتفاقی بیافتد.

    لذا باید بین حرکت های دفعی و ناگهانی، با حرکت های تدریجی تفاوت قائل شد. با توجه به نظریه  حدوث و قدم میتوان گفت: برخی اشیا در طول زمان، تکامل پیدا کرده اند و برخی ها، ناگهانی بوجود آمده اند. و این دو را نباید با هم اشتباه کرد. مثلا آفرینش آسمان و زمین حدوث است. یعنی خداوند می فرماید: ما آن را از در شش روز آفریدیم. خلقت انسان هم همینطور بصورت حدوث است (خلق الاشیا من العدم)، ولی این به معنی ان نیست که خداوند، فقط همین خلقت را داشته و یا: قبلا خالق نبوده است. لذا  برخی ها هم مانند تداوم زاد و ولد حضرت آدم، به مرور و در طول سالیان سال اتفاق می افتد. یا به دنیا امدن یک کودک، چند ماه طول می کشد.

  نظریه دیگر هم این است که روز ها هم نسبی هستند، یعنی در زمین و با توجه به گردش خورشید، یک ظرف زمانی دارند و: در جاهای دیگر و یا قبل از تولد زمین و خورشید، به صورت دیگری محاسبه می شدند. میتوان به این صورت هم بیان داشت که: اگر زمین یا خورشید سال ها قبل هم وجود داشته ، برای خلقت حضرت ادم ع و آماده نمودن برای زندگی ایشان، تغییراتی را خداوند اعمال کرده است. دو حادثه مهم را در اینجا ذکر می کنیم : یکی عصر یخبندان، به منظور از بین بردن تمام موجودات قبلی،  و دیگری عصر باران برای اماده سازی: زمین برای زندگی بشری، حادثه اول قبل در لحظه انتقال و: هبوط آدم اتفاق افتاده و حادثه دوم، در زمان حضرت نوح ع و جداسازی نوادگان حضرت ادم یعنی قابیلیان از: هابیلیان صورت گرفته است.  برای توضیح مورد اول با توجه: به آیه (دمر الله علیهم) مستفاد می شود که: خداوند محور زمین را تغییر داده، لذا قطب شمال و جنوب به خط استوا، و خط استوا به قطب شمال و جنوب تغییر یافته. به همین منظور همه موجودات گرمسیری در: محیط یخبندان قرار گرفته و: ایستاده و یا در حال دویدن یخ زده، و به صورت فسیل در آمدند. که امروز می بینیم که ماموت ها در سیبری هستند، و یا جسد برخی از موجودات مانند دایناسورها، کاملا سالم مانده است.

    موجودات منطقه سردسیری هم وقتی به منطقه گرمسیری منتقل شدند، به فسیل های ریز و درشت روغنی یا نفتی تبدیل شدند. و در لایه های رسوبی اب های: روان یخ های ذوب شده مدفون شدند. لذا موجودات قبلی که قادر به سازگاری با محیط جدید نیودند، از بین رفتند و موجوداتی که با آب هوای معتدل و: مناسب زندگی حضرت آدم سازگار بودند، باقی ماندند یا خلق شدند. مثلا می گویند قوچ مورد نظر حضرت ابراهیم، از بهشت آمد. یا بسیار از میوه ها بهشتی هستند. یعنی از مکان دیگری فراهم امدند. و این امر با روایت( لولاک لما خلقت الافلاک) هم، مطابقت می کند که خداوند دنیای اطراف را، بخاطر ما آفرید یا همانطور که در قران آمده:( انا زینا السما الدنیا بمصابیح و رجوما للشیاطین). که این آیه میتواند دلالت بر انفجار ها و: زایش های ستارگان هم باشد ک:ه برای بشر بوجود آمده است. و مربوط به زمان های طولانی خیلی قبل و میلیونی هم نیست.    اما حادثه دوم یعنی عصر باران، بنابر ایات و روایات مربوط  به زمان حضرت نوح می باشد. در آن زمان بقدری باران بارید که همه پستی و بلندی زمین را آب فراگرفت. و جایی برای ادامه زندگی دیگران باقی نماند. فقط حضرت نوح و یارانش، در کشتی بزرگی از این طوفان در امان ماندند. با این توضیح همه شهرها و محل های: سکونت و تمدن های قبل از حضرت نوح، همگی زیر لایه های رسوبی باران دفن شدند. و این به زمان ما خیلی نزدیک تر است، زیرا که باستان شناسان می توانند: آثار شهر ها و گنج ها را در زیر لایه ها پیدا کنند، و اغلب آنها بین 7هزار تا 15 هزار سال پیش بینی کرده اند. یعنی آمدن حضرت آدم ع حداکثر 15هزار سال پیش است، و طوفان نوح حداقل 7هزار سال پیش.که با فرو نشستن طوفان، جمعیت دوباره به زمین امدند و: از انجا به تمام دنیا مهاجرت کردند.

Niyə geoloqlar səhv var?