دانشگاه بی بی شهر بانو

بازی و مسابقه امری سهل و ممتنع است، یعنی گاهی اصلا مهم نیست و گاهی، همه زندگی انسان را پر می کند. اما هرچه هست وجود دارد،  هزینه ها و درامد هایی را به خود اختصاص می دهد، و ردیف بودجه و برنامه های ملی و جهانی به دنبال آن است. بازی را در واقع یک سلسله فعالیت بشری می دانند که: هدف گذاری اقتصادی و بهره وری نشده باشد.

طبیعتا اگر بازی بر اساس پول باشد، شرط بندی و در نهایت قمار بازی است. و الا کودک یا نو جوان که در کوچه و خیابان، یا با رایانه خود بازی می کند هدفش: فقط سرگرمی و گذراندن وقت است، تا زودتر بزرگ شود و: طولانی بودن انتظار رشد او را اذیت نکند.  قمار بازی از آن جهت حرام است که بجای بازی، به فکر حقه بازی و زیرپا کشی و زمین زدن هستند.

در قرن بیستم که همه چیز بعد قتصادی داشت، بازی ها نیز به سوی حرفه ای شدن و تولید ثروت حرکت کردند. مانند فدراسیون جهانی فوتبال که رئیس برزیلی آن، سال ها پادشاهی می کرد و با ثروت های افسانه ای، خود و بازیگران را اداره می نمود. فوتبالیست های ایرانی که هنوز به اصطلاح آماتور بودند، کم کم جای خود را به حرفه ای ها دادند که: صحبت اصلی انان درآمد های میلیاردی، آن هم به دلار بود. مخصوصا از موقعی که بنای ناسازگاری با مربی وطنی گذاشتند، تا بر مسئولین روشن شود: یک من ماست چقدر کره دارد. حالا کی روش، در بالاترین رده درآمدی این بازی های حرفه ای ایستاده است.

  در اقتصاد مقاومتی یک اصل وجود دارد، که آن الهام گرفته از عدالت اقتصادی است. حضرت علی ع می فرماید: عدالت یعنی هرچیزی در جای خودش باشد. درواقع بازی هم باید واقعا بازی باشد، نه اینکه محل کسب درآمد و: چشم و هم چشمی و صرف هزینه ها و خارج کردن بودجه ملی . زیرا دست بالای دست بسیار زیاد است، با اینهمه ریخت و پاش، نمی توان امیدوار به پیشرفت بازی ها بود. ایران هرچقدر هزینه کند، آل سعود در بالای آن ایستاده، قطر و امارات از آن هم بیشتر . لذا در مسابقه حیف و میل کردن بیت المال، نباید شرکت کرد. البته آنها هم که حیف و میل می کنند، تابع هیچ قانونی نیستند. مثلا فقط در فوتبال هزینه می کنند، و به بازی های دیگر اهمیتی نمی دهند. و این یعنی جهنمی پر از چاه های عمیق، برای نابود کردن سرمایه های یک مملکت و: از بین بردن استعداد ها واقعی .

علاوه بر عدالت، سودمند بودن هم جزو بازی است. وبازی های حرام یا نامناسب هم ممنوع است. پهلوانان ایرانی فقط به دنبال زهر چشم از رقبا نبودند، بلکه به فکر جامعه و افراد کم توان و بی بضاعت هم بودند. حتی برخی از آنها دست به عیاری می زدند، یعنی با زور خود از ثروتمندان می گرفتند، و خرج فقرا می کردند. یا بسیار از آنان در همان محله های قدیمی و: با زندگی سطح پایین به کار های خود ادامه می دادند، تا در اجتماع تنش ایجاد نشود و: در اثر حسرت فقرا ناسزا به خدا گفته نشود.

 هدفگذاری هم اگر برای بازی ها می شود، باید که اهداف اجتماعی و مفید باشد. مثلا اگر دونده ها می خواهند مسیری را بپیمایند، بهتر است به روستا ها بروند و فاصله چند روستا را بپیمایند، نه اینکه در یک مکان اطو کشیده وصاف، این کار را بکنند. کوهنوردان همیشه در بین پایین ترین سطح مردم باشند، تا ببینند که آنها در قرن فضا و موشک، هنوز پای پیاده می روند و: یا از حیوانات برای حمل و نقل استفاده می کنند. تعداد این افراد هم کم نیست، شاید بیش از 70درصد مردم، فاقد وسیله مناسب باشند.در حالیکه در کوهنوردی های پیشرفته، همگی در یک سالن جمع می شوند و: از یک کوه فرضی بالا می روند! در بازی های رایانه ای نیز همینطور است، نباید بازی همیشه بر اساس: خشونت و کشت و کشتار باشد، تا روحیه لطیف کودک را از همان ابتدا، با جنایت مانوس نماید. و یا نباید که خیال پردازی و رویا سازی باشد، تا مثلا یک کودک فقیر با مراجعه به پادشاهان، اوامر انها را اجرا کنند تا در آخر، با دختر او ازدواج کنند و ثروتمند شوند! تقریبا بسیاری از بازی ها بر مبنای داستان شاهزاده و گدا، دور می زند که شخص فقیر تمام استعداد خود را، برای نجات شاهان به کار می گیرد، تا بتواند به قصر وارد شود و: در انتهای بازی، شاه یا شاهزاده را از دست غول های فرضی نجات می دهد، وبالاخره با شاهزاده ازدواج میکند، جایزه بازی ها هم باید واقعی باشد. تا کودکان را، در بزرگی سرخورده نکند.