دانشگاه بی بی شهر بانو

انزوای سیاسی، فرایند نهایی ورشکستگی اقتصادی می باشد. لذا باید دید که چرا آمریکا و دیگر کشورهای تابعه، برای اجرای برجام هیچ تعهدی احساس نمی کنند، آیا دلیل آنها خرید زمان برای برد کردن در این توافقنامه است؟ یا اینکه اشتباه می کنند و: با هر قدم برای جلوگیری از اجرای برجام، یک گام به سقوط نزدیک تر می شوند؟ شناخت اینکه چه کسی اشتباه می کند، امری لازم و ضروری است. زیرا همه خود را صاحب سبک می دانند و: آینده را برای خود می خواهند. اما تفاوت در این است که نمونه های آماری و: یا جامعه نمونه چگونه انتخاب می شوند. در ایران و همه کشورهای دنیا، اغلب کارخانجات کوچک و بزرگ در حال ورشکستگی هستند، اما آیا همه آنها از یک صنف یا از یک نوع هستند؟ و میتوان بر همه آنها قانون واحدی را تعبیه، یا برای تفسیر انها استفاده کرد؟

ابتدا باید بدانیم که نمونه ها بر چند گونه هستند: مانند نمونه وزین یا هسته ای، که معمولا در روزنامه نگاری و امور غیر متخصص، از این استفاده می شود مثلا وقتی می بینیم یکی از: کرد ها، لباس گشاد پوشیده می گوییم پس: همه کرد ها لباس گشاد می پوشند. ولی همانطور که عقل یا منطق به ما می گوید: این استدلال سست ترین استدلال ها است، و ما برای تقویت تئوری خود باید: نمونه های بیشتری انتخاب نماییم، مثلا وقتی می بینیم که جلال طالبانی رئیس جمهور قبلی، یا رئیس جمهور جدید عراق هیچگاه لباس گشاد نپوشیده اند، یا فقط در سفر های محلی از آن ستفاده می کنند، تئوری ما را دچار چالش می سازد. مخصوصا اینکه بدانیم وی، رئیس دوره ای اتحادیه عرب هم هست!

شاید اگر تعداد نمونه ها بیشتر شود، نتایج دیگری هم به دست آید و به جایی برسیم که: اصلا تئوری اولیه از بین برود. در مورد کارخانجات در جهان هم همینطور است. تعدادی از این کارخانجات باید از بین بروند، نگهداری آنها مانع صنعتی شدن یک کشور می شود. مانند کوره پز خانه ها یا صابون پزی های سنتی! لذا از بین رفتن آنها و بیکار شدن افراد آن، دلیلی بر ورشکستگی کلی نیست، بلکه دلیلی بر پوست انداختن صنعت و: نو شدن اقتصاد است. یعنی همانطور که مار و ماهی، با رشد خود، پوست می اندازند، این دلیل بیماری یا مرگ خود آنها نیست، بلکه این پوست های جدا شده دیگر، کارایی خود را از دست داده و اگر: در بدن مار باقی می ماندند او را  دچار چالش می کردند.

در بدن هر انسان هم میلیاردها کارخانه وجود دارد: که هرکدام یک ماده ای را تولید و به چرخه غذایی سلولها وارد می کنند. هیچ فرقی ندارد که شما آنزیم یا سرم را، در کارخانه سطح شهر تولید کنید و: یا لوزالمعده در بدن ما تولید کند! چرخش و سرعت این تولیدات، رشد بدن و طول عمر انسان را در پی دارد. همین سلول ها یا مواد تولید شده، وقتی کارشان تمام می شود، باید از بدن دفع شوند و اگر، از بدن خارج نشوند بیماری ایجاد می کنند! مانند اینکه کسی حبس بول بگیرد، و یا یبوست داشته باشد.

بنابر این اگر در ایران، صنعتی ورشکست می شود، اغلب صنعتی قدیمی است و: ماشین آلات آن بیش از صد سال عمر کرده اند. مانند پالایشگاه های قدیمی نفت یا تاسیسات نساجی و سالامبور. و این تفاوت می کند با کشوری که در آن کارخانه خودرو سازی یا تولید برق اتمی تغطیل شود. بنابر این با یک استدلال قوی می توان گفت: اگر صنایع کهنه و از دور خارج شده ورشکست شوند، یعنی کشور در حال پیشرفت است. غصه خوردن برای بیکاری آنها، مانند گریه کردن برای یک مرده است .

اما اگر کارخانجات جدید آن ورشکست شوند، یعنی آن کشور رو به ورشکستگی است. مثلا امروز جان کری اعلام کرد: اصلا ما کاری به شرکت ها نداریم، آنها خودشان نمی خواهند با ایران تعامل کنند! و این اعتراف صریح به ورشکستگی پنهانی است که: برای غرب به شکل مزمن در آمده است. معنی این حرف آن است که شرکت های امریکایی و اروپایی، با شرایط بعد از برجام نمی توانند با ایران معامله کنند، و یا نمی خواهند که معامله کنند، چون آنها را ورشکسته تر می کند. زیرا شرایط پس از برجام ایران آن است که: ایران بازار مصرف کالاهای خارجی نشود، و اگر شرکتی هم می خواهد به ایران کالایی بفروشد، باید انتقال تکنولوژی بدهد، تا ایران هم بتواند آن را بسازد. و این یعنی مرگ کمپانی های آمریکایی و اروپایی، چون قبلا همه آنها از این رانت استفاده می کردند.