کارکرد گروه ها ی اجتماعی، در طول تاریخ  تغییرات زیادی داشته است. علت آن این بوده که حکومت ها، اصلی ترین سیاستگذاری خود را بر ان متمرکز می کردند. یکی از این خرده گروه ها خانواده است. خانواده کوچکترین گروه اجتماعی، و یا به نوعی اصلی ترین هسته های آن می باشد، که معمولا با ازدواج یک زن و مرد، یعنی یک گروه دونفره تشکیل می شود. تقسیم وظایف بین این دو مهمترین شان حکومت ها به حساب می آید. یعنی گرچه این دو به اراده و اختیار خود، ازدواج می کنند و به اصطلاح عاشق هم می شوند! ولی باید در چهار چوب ضوابطی باشد که: دولت وقت تعیین می کند. حالا اگر دولت ها بتوانند این گروه های کوچک را ساماندهی کنند، که از آن و حقوق آن دفاع می کنند، ولی اگر نتوانند، به یکی از اشکال زیر آن را نابود می کنند:

با تغییر وظایف هریک، آن دو را دشمن هم قرار می دهند، تا به توافق در زندگی نرسند. مثلا اگر قبلا مرد سالاری بوده، و رهبری این گروه دونفره به عهده مرد بوده است، از این به بعد رهبری زن در آن تبلیغ و پیگیری می شود. تا نتیجه به فروپاشی خانواده ها برسد. و دولت ها از شکل گیری خانواده: برخلاف سلیقه خود جلو گیری کنند. این امر در سازمان های سیاسی و احزاب، نمود بهتری دارد. یعنی تمام ازدواج های اعضا باید: مطابق خواست سازمان باشد، و الا عشق باید از بین برود.

 در حالت بعدی ، اگر نتوانند به فروپاشی خانواده برسانند، کارکردهای آن را از او می گیرند. مثلا یکی از کارکردهای خانواده، غذا پختن است. آنها با تبلیغ فست فود و غذاهای آماده، این کارکرد را از بین می برند. یا اگر مسائل جنسی در خانواده مطرح است، با ایجاد بنگاههای جنسی آن را به: بیرون خانواده منتقل می کنند. لذا فروپاشی خانواده در حالت اول طلاق و در حالت دوم، طلاق عاطفی نام می گیرد.

     در اسلام نیز به نوبه خود، خانواده وظایفی دارد. اما توصیه به فروپاشی خانواده نشده است. یعنی اگر زن و مردی، با احکام اسلامی با یکدیگر رفتار نکردند، نیازی نیست که طلاق بگیرند. و حتی نباید از وظایف زناشویی کاسته شود. در اسلام همه کارکردهای حکومتی، در سطح خرد، به خانواده واگذار شده است. یعنی خانواده اصلی ترین رکن اجتماع بشری است، که از سوی اسلام برای تشکیل آن توصیه می شود. و وظایف سنگینی بر دوش آنها گذاشته می شود. یعنی از تعلیم و تربیت گرفته تا: تغذیه مناسب تهیه مسکن رعایت بهداشت و درمان، همگی در درجه اول به عهده خانواده است. دولت فقط در مواردی دخالت می کند که: خانواده از عهده آن برنیاید و یا، خودش چنین در خواستی داشته باشد.

لذا برای تحکیم مبانی خانواده باید: وظایف آن را به او برگرداند. یکی از وظایف آن آموزش و بهداشت است. در بیان احوالات پیامبر گفته شده که: ایشان طبیب دوره گرد(طبیب دوار بطبه) بوده است. یعنی در اسلام بیمارستان اصلی خانه است، و پزشک باید بر سر بالین او در خانه حاضر شود. و این امر دو موضوع مهم را یاد آوری می کند: اول اینکه مانند امروز لازم نیست که: پزشکان فقط در بیمارستان باشند! و بیماری که نمی تواند از جایش تکان بخورد، مجبور نباشد پله های بیمارستان را مرتب بالا پایین برود. در ثانی دستمزد پزشک نباید زیاد باشد، زیرا وقتی بیمارستان مبدا بهداشت شد، و این وظیفه را از خانواده سلب کرد، می شود همین وضعیت فعلی! که حقوق های چند صد میلیون تو مانی دریافت کند. وزیر بهداشت هم بگوید : اشکالی ندارد، چون پزشکی که دو میلیارد درآمد برای بیمارستان ایجاد می کند، ده یا بیست درصد آن هم بگیرد اشکالی ندارد! می بینیم هم درآمد بیمارستان نجومی می شود، و هم درآمد پزشک آنهم از جیب بیمار!       لذا باید که وظایف اصلی حکومتی، به مردم واگذار شود و بهترین: گروههایی که میتوانند این کار را انجام دهند، خرده گروه خانواده است. در موضوع آموزش هم همینطور است، وقتی دولت با ایجاد مهد کودک و: پیش دبستانی و امثال آن، وظایف آموزش را از خانواده سلب می کند. فروپاشی خانواده را پایه گذاری می کند. بطور طبیعی در مهد کودکها، مواردی آموزش داده می شود که: با تربیت خانواده ها متفاوت است، و کودک را از خانه متنفر می کند، یا زمینه فرار او را فراهم می سازد. در زمینه ازدواج ها همینطور است، آموزش های قبل از ازدواج، اگر به دست موسسات دولتی باشد. چون مغایر آموزه های مردمی و خانوادگی است، لذا زمینه جدایی را از همان ابتدا ایجاد می کند.